رسانه مجازی

رسانه‌های مجازی متن محور هستند مانند پست‌ الکترونیک و چت‌ روم‌ها که هردوی اینها نیز با توجه به همزمان بودن و غیرهمزمان بودنشان باز با هم متفاوت هستند. مک ‌لوهان زمانی که می‌گوید «رسانه همان پیام است» به این مسئله اشاره کرده که اساسا هر رسانه ‌ای به طریقی که پیام را ارسال می‌کند به لحاظ تأثیری که بر درک و فهم ما از پیام می‌گذارد با دیگر رسانه‌ها متفاوت است.

البته مک ‌لوهان بیشتر به نحوه به ‌کارگیری حواس ما در رسانه اشاره می‌کند اما به ‌رغم تفاوت‌های ظاهری این رسانه‌ها مثل از میان بردن محدودیت‌های زمانی و مکانی که ویژگی رسانه‌های مجازی است، یکی از تفاوت رسانه‌های مجازی و سنتی این است که نحوه بازنمایی واقعیت در آنها متفاوت است، بنابراین پیام از نقطه نظر معناشناسی به‌گونه دیگری بازنمایی می‌شود؛ به‌عنوان مثال خندیدن در یک ارتباط چهره به چهره و خندیدن در یک ارتباط رایانه ‌ای که توسط شمایل انجام می‌شود اگر چه هر دو دارای یک دلالت مصداقی هستند اما از نظر دلالت مفهوم و حسی که در ما ایجاد می ‌کنند متفاوتند؛ بنابراین یکی از تفاوت‌های آنها مربوط به وضعیت شناخت ‌شناسی ما می‌شود.

رسانه‌های مجازی چه ویژگی‌هایی دارند؟

۳۹۰۵۴ویژگی‌های رسانه‌های مجازی نیز با توجه به قدرت و پهنای باندی که آنها به ‌منظور توانایی انتقال اطلاعات احتیاج دارند با هم متفاوت بوده و دارای درجه ‌بندی است اما به‌ طور کلی می‌توان به برخی از ویژگی‌های این رسانه‌ها اشاره کرد؛ اول تقویت قدرت تخیل؛ به‌علت فقدان نشانه‌های غیرکلامی، ما دائم مجبور هستیم از قدرت تخیل خود برای فهم فرد مقابل استفاده کنیم.
تلفن نخستین رسانه مجازی است که این ویژگی را در ما تقویت می‌کند، دوم حس حضوری که با حضور فیزیکی متفاوت است؛ یعنی درواقع حضوری هستی‌ شناسانه است، زیرا نحوه حضور و بودن در این فضا متفاوت است؛ مثلا زمانی که در یک ویدئوکنفرانس حضور داریم از نظر فیزیکی حضور نداریم و فاصله جغرافیایی میان ما وجود دارد اما به لحاظ هستی‌ شناسانه ما در آنجا حضور داریم زیرا حواسمان در آن محیط گسترش پیدا کرده است.
سوم سهیم شدن در اطلاعات است؛ یکی دیگر از ویژگی‌های رسانه‌های مجازی این است که ما را در اطلاعات سهیم می‌سازد زیرا ما خود نیز اطلاعات را برای دیگران می‌فرستیم. چهارم تعامل با محیط؛ رسانه‌های مجازی این قابلیت را دارند تا با محیط اطرافمان تعامل داشته باشیم و قدرت دستکاری و تغییر را در محیط به ما می‌دهند. پنجم تغییر در روش اندیشیدن؛ شدت اطلاعات در رسانه‌های مجازی، امکان جمع‌آوری اطلاعات را افزایش می‌دهد. ما دائما با کپی ‌پیست کردن اطلاعات، متنی را تولید می‌کنیم که عاری از تفکر و اندیشه است و فقط در کنار هم گذاشتن بسته‌های اطلاعاتی است.

چقدر می‌توان به محتوای رسانه‌های مجازی اعتماد کرد؟

برای اعتماد به محتوای رسانه‌های مجازی به ‌ویژه سایت‌های اینترنتی باید به آدرس سایت، تاریخ و موضوع آن توجه کرد. باید توجه داشته باشیم که سایتی که به آن مراجعه کرده‌ایم معتبر باشد؛ برای مثال سایت دانشگاه‌های معتبر، مراکز خبری، مراکز دولتی و ژورنال‌های معتبر دارای درجه بالایی از اعتماد و اعتبار است. ما باید به آدرس‌ها توجه کنیم مثلا edu بیانگر یک سایت آموزشی و gov بیانگر یک سایت دولتی است. همچنین باید با توجه به منابع دیگر مطمئن شویم که اطلاعات به دست آمده درست است؛ مثلا وبلاگ‌ها بیشتر جنبه شخصی دارند و در‌باره عقاید شخصی افراد هستند، بنابراین منبع خوبی برای اطلاعات نیستند. نکته دیگری که باید توجه کنیم این است که گاهی یک صفحه اینترنتی زیر‌گروه سایت‌های اصلی است و ممکن است اعتبار نداشته باشد. در اینگونه مواقع باید نویسنده اصلی سایت را شناسایی کنیم تا از صحت و اعتبار مطالب مطمئن شویم. باید به تاریخ و نو بودن اطلاعات نیز توجه کنیم.

شیوه های عملکرد رسانه های سنتی

۲۷۵۶۵۵_۹۷۸شبکه رسانه های سنتی از شیوه های گوناگونی برای بیان و انتقال پیام های خود سود می برد. وعظ، خطابه و سخنوری، تعزیه خوانی، نوحه خوانی، نقالی، پرده خوانی، شاهنامه خوانی، چاوشی و … از جمله این شیوه هاست که صرف نظر از چند نوع اخیر، یعنی نقالی، پرده خوانی، شاهنامه خوانی و چاوشی، که برخی منسوخ و پاره ای نیز به شدت تضعیف شده اند، سایر شیوه ها حتی در عصر سلطه وسایل ارتباطی نوین همچنان کارآیی و قدرت نسبی خود را حفظ کرده اند. این شبکه از آنجا که پیام های خود را غالباً به صورت شفاهی و از طریق ارتباط چهره به چهره یا گروهی منتقل می کند، از تاثیرگذاری قابل توجهی برخوردار است.

برخی انتقادها و نظریات مخالف در ۳ـ۲ دهه اخیر بر این باور بوده اند که فراگیر شدن رادیو و به ویژه تلویزیون باعث کاهش توجه مردم و مشارکت عمومی در برخی آیین های رسانه های سنتی شده است. این دیدگاه چنین نتیجه می گیرد که از زمانی که مراسمی همچون نقالی و شاهنامه خوانی در قالب برنامه های تلویزیونی و رادیویی به مردم عرضه شده است، آنها در جایگاه های اصلی و سنتی عرصه را بر خود تنگ دیده و قهوه خانه ها، میدان گاه های شهری و روستایی و مراکز تجمع مردم و اجرای این قبیل نمایش ها، از وجود نقالان و شاهنامه خوانان خالی شده است.

اما اگر توجه کنیم که یکی از راه های دستیابی به شیوه ها و ابزارهای مستقل ارتباطی و افزایش کارآیی آنها پیوند زدن رسانه های سنتی با ارتباطات نوین است، می توان نتیجه گرفت که اگر راه یابی این آیین ها به وسایل ارتباطی نوین با مطالعات و برنامه ریزی های علمی و دقیق صورت گیرد، قادر خواهند بود در شناساندن فرهنگ، تاریخ، سنن و آداب و رسوم غنی نیاکان ما که خود تکیه گاهی در برابر امواج تهاجم فرهنگی خارجی است، به نسل جوان کمک کنند و به جدایی و دوری تاریخی این دو نظام پایان دهند و شیوه های ابتکاری جدیدی را که با فرهنگ ملی و اعتقادی سازگارتراست، ارایه کنند.

،

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.